Photo Essay

Μονοπάτια από Λιτόχωρο

Το πιο γνωστό μονοπάτι που ξεκινάει από Λιτόχωρο για Όλυμπο είναι το Ε4 από τους Μύλους μέσω της κοιλάδας του Ενιπέα και της παλιάς μονής του Αγ. Διονυσίου για Πριόνια.

Υπάρχουν και άλλα μονοπάτια όμως από το Λιτόχωρο που προσφέρονται για ωραίες και πιο σύντομες ή κυκλικές διαδρομές για περπάτημα και τρέξιμο βουνού. Τα μονοπάτια αυτά καταγράφονται αναλυτικότατα και με ακρίβεια στη μοναδική σελίδα του Σ. Μαλασιώτη όπου και υπάρχουν όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για να τα δοκιμάσει κανείς. Καλό είναι να μελετηθούν και οι περιγραφές, εκτός από την πληροφορία του χάρτη και GPS, καθώς σε κρίσιμες διασταυρώσεις και περάσματα, η περιγραφή είναι πιο χρήσιμη από το GPS. Γενικά και ευτυχώς τα μονοπάτια βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση από τις περιγραφές καθώς αρκετά από αυτά είναι καλά σηματοδοτημένα κατά διαστήματα.

Παρακάτω μια πιο ποιοτική περιγραφή μονοπατιών που δοκιμάστηκαν πρόσφατα. Όλα ξεκινάνε από το στάδιο-γήπεδο του Λιτοχώρου στο δρόμο για Σταυρό – Πριόνια, εκτός από αυτό για Λιβαδάκι. Καλό είναι να υπάρχει επάρκεια νερού σε όλες τις διαδρομές. Οι αποστάσεις όπου δεν αναφέρεται αλλιώς είναι με επιστροφή. Στην απεικόνιση δε φαίνονται όλα τα μονοπάτια.

earthpaths

Μικρή διαδρομή πάνω από Λιτόχωρο προς Προφήτη Ηλία

Είναι μια σύντομη διαδρομή (8,5 χλμ, μπλε) που ακολουθεί μέρος της διαδρομής του αγώνα “Χειμερινός Ενιπέας” πίσω από το γήπεδο, μέσα στην κοιλάδα του Ενιπέα, πάνω στους Μύλους και μετά πάνω από το Λιτόχωρο, στους Αγίους Αποστόλους και τέλος στον ήσυχο Πρ. Ηλία με ωραία θέα στο Λιτόχωρο και στις κορυφές μέσω της κοιλάδας.

Θέα από Προφήτη Ηλία προς κορυφή.
Θέα από Προφήτη Ηλία προς κορυφή.

Γκόλνα – Καστάνα – Ενιππέας

Το ανέβασμα για Γκόλνα (15χλμ, κίτρινη) από τη διασταύρωση για Αγ. Ιωάννη και Πρ. Ηλία είναι μια πολύ γνωστή και όμορφη διαδρομή. Σε συνδυασμό με το κατέβασμα στην Καστάνα και επιστροφή μέσω του Ενιπέα, γίνεται μια χορταστική, κυκλική διαδρομή από Λιτόχωρο με αρκετή γεύση από Όλυμπο. Εξαιρετικό κομμάτι το κατέβασμα από Γκόλνα – Καστάνα σε πανέμορφα, ήσυχα δάση οξιάς με θέα ταυτόχρονα στο παλιό μοναστήρι και τις κορυφές. Δεν πρέπει να υποτιμηθεί το κομμάτι στον Ενιπέα που με τα ανεβοκατεβάσματά του μόνο μια απλή κατηφορική διαδρομή δεν είναι.

Σταυρός – Πηγή Μάνα

Το μονοπάτι για Σταυρό (13 χλμ, ροζ) αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη καθώς δεν περιμένει κανείς τόσο όμορφη και αυθεντική διαδρομή, λόγω της ύπαρξης του δρόμου. Το κομμάτι όμως που κερδίζει τις εντυπώσεις και αποτελεί το κρυμμένο μυστικό του Ολύμπου είναι το μονοπάτι από Σταυρό για Πηγή Μάνα. Ένα εξαιρετικό κομμάτι μέσα σε τεράστιες οξιές, επίπεδο, ιδανικό για τρέξιμο που καταλήγει σε εκπληκτική τοποθεσία. Προσβάσιμο και βατό μπορεί να γίνει πολύ εύκολα και με αρχή από το Σταυρό ακόμα και για οικογενειακούς περιπάτους.

Η αρχή του μονοπατιού από Σταυρό.
Η αρχή του μονοπατιού από Σταυρό.
Πηγή Μάνα.
Πηγή Μάνα.

Λιτόχωρο – Ζίλνια – Χαντόλια – Άγιος Διονύσιος

Το πρώτο κομμάτι για Ζίλνια, είναι ίσως το πιο δύσκολο (6 χλμ, κόκκινο) από όλα τα μονοπάτια από πλευράς σηματοδότησης και ανάβασης. Δύσκολη, εκτεθειμένη στον ήλιο αρχή και με σημεία όπου εύκολα μπορεί να χαθεί η διαδρομή. Όταν γράφτηκε για πρώτη φορά το post το 2013 ήταν πράγματι δύσκολο να βρεθεί το μονοπάτι. Τώρα πλέον αποτελεί κομμάτι του αγώνα ορεινού τρεξίματος 100χλμ Olympus Mythical Trail και χάρη στην καταπληκτική δουλειά που γίνεται στη διάνοιξη και συντήρηση μονοπατιών η σηματοδότηση είναι άριστη ακόμη και για νυχτερινές ώρες. Φυσικά η δυσκολία στην απότομη και συνεχόμενη ανάβαση παραμένει! Μοναδική η θέα προς το φαράγγι με δυνατότητα να βρεθεί κανείς (με προσοχή) κοντά στο χείλος του.

Πιθανόν η συνέχειά του προς την παλιά μονή όπως την περιγράφει ο Μαλασιώτης να έχει περισσότερο ενδιαφέρον.” Έγραφε το post το 2013… Όπως και πάνω, το υπέροχο μονοπάτι από Ζίλνια, Χαντόλια στο παλιό μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου, έχει πλέον ανοιχτεί και συντηρείται για τον αγώνα Lost Trail. H πρόσβαση μπορεί να γίνει και από το καταφύγιο του Σταυρού, όπου μέσα από υπέροχο, πυκνό δάσος και βατό, χωμάτινο μονοπάτι φτάνει κανείς στον Ενιππέα και στη συνέχεια σύντομα στο παλιό μοναστήρι. Αν κανείς μπορεί να βρεθεί στον Σταυρό ή κάνει υπομονή στην αρχή για την ανάβαση από Λιτόχωρο μέχρι Ζίλνια αποτελεί μια πολύ ελκυστική εναλλακτική σε σχέση με το κακοτράχαλο Ε4.

969414_10200763192014642_1745881267_n-1

Λιβαδάκι

Μια από τις πιο ωραίες αναβάσεις είναι το μονοπάτι για Λιβαδάκι, ένα μοναδικό οροπέδιο στα 2100μ με ένα καταφύγιο ανάγκης. Η διαδρομή ξεκινάει από έναν αγροτικό δρόμο πάνω από τον Αη Γιάννη (περίπου 8 χλμ ανάβασης – 1300μ υψομετρικής), ενώ πλέον λόγω των αγώνων Mythical και Lost Trail υπάρχει και μονοπάτι από τον Αη Γιάννη (10 χλμ ανάβασης). Υπάρχει πυκνό δάσος με πολύ πράσινο μέχρι λίγο πριν το τέλος της διαδρομής όπου τα δέντρα αραιώνουν και το τοπίο γίνεται πιο αλπικό. Το μονοπάτι είναι πολύ βατό, καμιά σχέση με τα πετρώδη τεραίν των κεντρικών μονοπατιών για κορυφές. Η ανάβαση είναι συνεχόμενη, αλλά ομαλή και προσφέρει πολύ ωραία σημεία θέας προς τη θάλασσα αλλά και προς το Λιβαδάκι στα υψώματα πριν κατέβει κανείς στο οροπέδιο. Προσφέρεται και για κυκλική διαδρομή ακολουθώντας το μονοπάτι που κατεβαίνει στα Πριόνια. Προσοχή, στην διαδρομή δεν υπάρχει νερό (συνήθως ούτε και στο Λιβαδάκι) και παρά τη σκιά, τις καλοκαιρινές ημέρες μπορεί να έχει υψηλές θερμοκρασίες.

Μονοπάτι για Λιβαδάκι

Λιβαδάκι

Alimia Island and World War II

Wovon Kann Der Landser Denn Schon Träumen Er” is a quite unexpected painted writing to be seen in one of the few buildings on the inhabited Alimia island of the Dodecanese complex in Greece. The island is one of the favorite destinations for sailing boats due to the protected bay and the turquoise waters offering a beautiful quiet stay while sailing the south Dodecanese islands. It is close to the picturesque island of Chalki (or Halki) just north of the larger island of Rhodes.

View of Alimia bay, close to Chalki island.

No one lives on the island but there are still few buildings and a couple of churches. Some of the buildings were used for military purposes during the second World War and in one of them unexpected wall paintings (like old time graffiti) surprise the visitor.

View of Alimia bay from the buildings where the wall paintings are. At the bottom center of the photo, a terrace of one of the three buildings can be seen.

The three buildings were obviously used for German forces garrison during World War II and one talented soldier painted on their walls. The main painting is surrounded by the text “Wovon Kann Der Landser Denn Schon Träumen Er” showing a soldier hugging a mermaid.

The main wall painting in the buildings of Alimia island. It is also surprising how well is preserved (the building has no doors and windows) and very little is written on top.

While trying to find a translation for the text, I found out that actually is the title of a German song from the war [please note that according to YouTube: “…content … being potentially offensive or inappropriate. Viewer discretion is advised.“]. In a simplified way the title means “What can the soldier (still) dream?” and the song goes on that the soldier can dream his maid, the next reunion, his father house, his youth and so on… Back to the painting, on Alimia island, surrounded by sea and natural beauty, for a soldier to dream of a mermaid makes perfect sense. Left and right of the main painting there are two smaller ones with the left one about the arrival of a letter “Kam Ein Brief Ein” and the right one about  beer “Eins, Zwei, G’Suffa” a traditional Bavarian toast also taken from a song: “In München steht ein Hofbräuhaus“. Of course receiving letters and drinking beer were two favorite topics for soldiers.

In other rooms the wall paintings depict landscapes most probably from the soldier(s) homeland and from the scenery, in addition to the Bavarian toast, it seems very possible that they were from Bavaria and maybe from the Alps.

One of the two wall paintings depicting a traditional village.
The second wall painting with the countryside landscape and farm.

It is natural to wonder today why the Germans had permanently troops on such small, inhabited and isolated island during the war. But it seems that the Dodecanese islands played an important role on naval domination over the Mediterranean and Balkan region. As is explained in the Dodecanese Campaign Wikipedia article, the Allied forces, mostly British, wanted to capture the Italian-held Dodecanese islands and use them as bases against the German-controlled Balkans. The Allied forces wanted not only to deprive the Axis of excellent forward bases in the Mediterranean, but also apply pressure on neutral Turkey to join the war. While Alimia isn’t mentioned in any of the main battles, such a natural, protected harbor could have been used as a small base for patrols, communications and warnings against enemy activities. The Allied forces were defeated and the islands were under German occupation till the end of the war.

Greek destroyer Vasilissa Olga participated in the Battle of Leros, where she transported members of the Long Range Desert Group to the island, but unfortunately on September 26, she was attacked and sunk by 25 Junkers Ju 88 bombers in the Gulf of Lakki in Leros. (Photo taken from Wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/File:RHS_Vasilissa_Olga.jpg)

The nearby battle of Leros, inspired the 1957 novel The Guns of Navarone and the successful 1961 movie of the same name.